Kto dzisiaj pozmywa?…Ja nie mam czasu!

11/05/2009

Nie zdawałam sobie nawet sprawy z tego ile mamy w domu naczyń- do zeszłej środy. Zepsuła się zmywarka, przyjechał fachowiec, pooglądał, postukał i zabrał do serwisu. Jestem, zatem pozbawiona jednego z urządzeń, do których nie ukrywam byłam bardzo przywiązana.

Dwie godziny po wyjściu fachowca (razem z moja zmywarką) zauważyłam niepokojące zjawisko w kuchni. W zlewie zaczęła rosnąć ogromna góra naczyń. Nie wiem jak moje (wiecznie na diecie) córki mogą mieć takie „zużycie”! Wydarzenie to wprowadziło szereg zmian w moim domu, a raczej w zachowaniu jego mieszkańców, które aż się proszą o skomentowanie.

1. Nagle wszyscy stali się BARDZO zajęci. Mąż cały czas pracuje, sprząta w ogrodzie albo ćwiczy. Córki uczą się pilnie jak nigdy – od samego przyjścia do domu nawet nie spojrzą w stronę telewizora tylko biorą się za czytanie, ewentualnie wychodzą pisać referaty z koleżankami (cóż za zbieg okoliczności). Syn ćwiczy całymi godzinami grę na gitarze (nigdy wcześniej nie przygotowywał się, aż tak gorliwie do kolejnej lekcji) i co chwilę zabiera Muffina na spacer – podobno psina nabawiła się problemów żołądkowych. Zabawne nie sądzisz?

2. Pojawia się typowy schemat przerzucania obowiązków na innych, tzw. „spychologia”. Dowiedziałam się dzisiaj, od starszej córki, że młodsza tak naprawdę nie czyta lektury tylko gazetę, od syna, że maż w ogrodzie ciągle rozmawia przez komórkę zamiast porządkować altankę…szkoda, że Muffin nie ma nic do powiedzenia. Ostatecznie wychodziło na to, że tylko ja mogę (a wręcz powinnam) zająć się zmywaniem – przecież jestem „najmniej zajęta ze wszystkich” – „O nie, tak to nie będzie!” -pomyślałam.

Wystarczy brak zmywarki, aby nagle wszyscy odkryli potrzebę terminowego wykonywanie zadań, dotychczas odkładanych do ostatniej możliwej minuty. Pomimo wielu plusów, jakie mogłyby wynikać z tej sytuacji, chcąc opanować sytuację zrobiłam grafik zmywania – obowiązujący do powrotu zmywarki. Chociaż bez entuzjazmu domownicy dostosowali się, tylko biedny Muffin na tym ucierpiał – skończyły się spacery i „pomaganie” podczas „porządków” w ogrodzie;)

Może Tobie przytrafiła się podobna sytuacja? Czasami obecność lub nagły brak jednego urządzenia potrafi postawić do góry nogami cały dom.

Zostaw Komentarz » | rodzinnie | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Telefon – przyjaciel czy wróg Twojego czasu?

07/05/2009

Jakiś czas temu w każdym domu był przynajmniej jeden. Obecnie każdy ma komórkę a dodatkowo po kilka aparatów stacjonarnych w różnych pomieszczeniach w domu (czasem nawet w samochodzie). Pomimo, że ludzie znają telefony od lat nadal nie nauczyli się korzystać z nich efektywnie. Jest to wspaniały wynalazek techniki zarówno dla Ciebie jak i dla osób chcących się z Tobą szybko skontaktować. Z jednej strony daje ogromna swobodę, z drugiej może w znacznym stopniu Cię ograniczać.

Czasami telefon doprowadza do dezorganizacji Twojego dnia, co wynika z nadużywania go przez innych. Nie pozwól, aby telefon stał się narzędziem ograniczającym Twoją swobodę i prawo do odpoczynku. To Ty decydujesz, kiedy, jak długo z i kim chcesz rozmawiać (doskonale wiem, że pewnych rozmów nie można odłożyć na później). Gdy spędzasz czas z rodzina lub przyjaciółmi uruchom automatyczną sekretarkę – po spotkaniu znajdziesz na pewno czas, aby oddzwonić. Twoi bliscy są zbyt ważni, aby telefon zdominował czas, który im poświęcasz.

Dzwoniąc Ty również zwróć uwagę, aby nie przekraczać pewnych granic. Szanuj czas swojego rozmówcy. Na pewno zdarzyło Ci się (a komu nie?) podczas rozmowy powiedzieć: „Poczekaj, jeszcze chciałem coś Ci powiedzieć, no nie mogę sobie przypomnieć. Zadzwonię później” lub opowiadać długo i namiętnie o mało istotnych sprawach.

Co za strata czasu i pieniędzy! Jak unikać takich sytuacji? Zanim wykręcisz numer- wypisz na kartce najważniejsze tematy, jakie chcesz poruszyć podczas rozmowy. Dzięki temu zyskasz pewność, że o niczym nie zapomniałeś i nie będziesz musiał dzwonić ponownie. Jeśli jednak w momencie odkładania słuchawki wiesz już, że znowu o czymś zapomniałeś – zamiast ponownie dzwonić napisz np. maila co pozwoli osobie, do której się zwracasz, odpowiedzieć w czasie dla niej dogodnym.

Pamiętaj szacunek do własnego czasu jest jednym z elementów szacunku do samego siebie! Podobnie rzecz się ma z poszanowaniem czasu innych.

Czy Ty również masz problem ze zbyt dużym udziałem telefonu w Twoim życiu? Ciągłe rozmowy uniemożliwiają Ci wykonanie zadań w wyznaczonym terminie? Jak radzisz sobie z nieustannie dzwoniącą, szczególnie w najmniej pożądanym momencie komórką?

Zostaw Komentarz » | pracowo, rodzinnie | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Uwaga gaduła atakuje!

04/05/2009

Znasz ten typ człowieka- pożeracza cudzego czasu? Ja mam kogoś takiego za sąsiada. Nie jest to – wbrew wszelkim oczekiwaniom – starsza Pani lubiąca porozmawiać o pogodzie i strzykaniu w kościach a mężczyzna około czterdziestki – Pan Tomasz. Gdy wychodzi na spacer ze swoim jamnikiem osiedle pustoszeje.

Dlaczego? Gdy tylko kogoś „złapie” na swojej drodze zaczyna opowiadać o swoim synu, który wyjechał do Krakowa, o ostatnim odcinku „tańca z gwiazdami” – „a widziała Pani jak się tej aktorce spódnica podwinęła? I ona tak tańczyła do końca – no niesamowite!”. Nie ma dla niego tematów nieciekawych, jednocześnie niezmiernie trudno jest się z nim ”pożegnać”. Nie raz widziałam jak stał na chodniku prowadząc monolog skierowany do Pani Marioli spod 4. Ona- zamiast jasno powiedzieć, że jest zajęta (niosła stos papierów i laptopa – pewnie znowu spieszyła się na nagranie do studia) stała, niecierpliwie rozglądając się wkoło czy nie idzie ktoś, kto mógłby „wybawić” ją z tej opresji.

Ja, od jakiegoś czasu, nie mam problemów z Panem Tomaszem. Otóż, gdy pewnego dnia biegłam (mocno już spóźniona) do samochodu – spotkałam oczywiście p.Tomasza – ale powiedziałam stanowczo (i zgodnie z prawdą), że w tej chwili nie mogę rozmawiać. Dałam tym samym do zrozumienia, że nie zawsze jestem w stanie pozwolić sobie na pogawędkę. Teraz nie muszę udawać, że rozmawiam przez komórkę, gdy mijam Pana Tomasza (przyznaj się też czasami to robisz ;) . Jeśli mam czas – chętnie rozmawiam z nim o nowościach ogrodniczych czy ostatnim filmie Clinta Eastwooda, jednak, gdy się spieszę, bądź po prostu mam inne sprawy na głowie informuję o tym wprost.

Ważne jest, aby umieć odmawiać (gdy tego wymaga sytuacja). Pamiętaj – Twój czas jest zbyt cenny, jak powiedział Albert Einstein „Znane są tysiące sposobów zabijania czasu, ale nikt nie wie, jak go wskrzesić”. Ludzie poprzez szacunek dla Twojego czasu wyrażają również swój szacunek do Ciebie. Jeśli nadużywają Twojego czasu – nie wahaj się powiedzieć „NIE”.

Trafiłeś kiedyś na natarczywą gadułę? Może masz kogoś takiego w swoim otoczeniu? Jak sobie z nim radzisz?

Zostaw Komentarz » | filozoficznie | Otagowane: , , , | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

„Pomożesz mi… w „wolnej chwili”?”

30/04/2009

Znasz to? To ulubiony tekst pracowych-wykorzystywaczy. Na pewno nie jedna taka osoba pracuje w Twojej firmie (ja kilkakrotnie trafiłam na tego typu ludzi) i chętnie korzysta z uprzejmości innych. Pamiętam jak po przeprowadzce z Nowego Yorku do Polski rozpoczęłam pracę w warszawskiej siedzibie mojej firmy. Podczas mojego pierwszego dnia w firmie, poznałam wszystkich z działu w tym moją nową współpracowniczkę, która bardzo gorliwie się mną zajmowała. Pokazywała gdzie jest kuchnia a gdzie łazienka. Tłumaczyła, kto kogo lubi a kogo nie i dlaczego (chociaż plotki firmowe mnie nie interesują zostałam we wszystko wtajemniczona). Byłam jej wdzięczna, za pomoc w zaklimatyzowaniu się w biurze, ale do czasu. Po kilku dniach poprosiła czy mogę zostać trochę dłużej, bo ona jest umówiona na wizytę lekarską i musi zdążyć – zajmowałyśmy równorzędne stanowisko, więc zgodziłam się – trzeba sobie pomagać. Za dwa dni wpadła na mnie niby przypadkiem w korytarzu i wcisnęła mi raport, jaki dostała do napisania, ponieważ jest „tak zawalona robotą, że nie wyjdzie przed 22 – nawet bez tego raportu”. No dobrze, tu jeszcze starałam się być wyrozumiała.

Moja cierpliwość skończyła się, gdy dostałam maila od prezesa naszej firmy z informacjami na temat spotkania, na które za moją zgodą, (o czym nic nie wiedziałam) zgodziłam się iść zamiast koleżanki. W tym momencie miarka się przebrała. Powiedziałam jej, że nie życzę sobie tego typu podchodów i żeby szanowała mój czas, który poświęcam na wykonywanie swoich zadań – ważnych dla rozwoju mojego i całej firmy. Starałam się mówić to grzecznie – nie zależało mi przecież na kłótni z nią – niestety obraziła się. Ostatecznie nie udało jej się zyskać sympatii praktycznie nikogo z działu a i prezes nie patrzył przychylnie na jej pracę, świadom stosowanej przez nią tzw.„spychologii”. Dwa miesiące później zmieniła pracę a my odetchnęliśmy z ulgą. Ja za to utwierdziłam się w przekonaniu, że o swój czas trzeba walczyć i inni muszą go szanować. Jeśli nie szanują Twojego czasu to czy szanują Ciebie? Może znasz podobne przypadki zrzucania obowiązków na innych? Jak sobie radzisz w takich chwilach? Potrafisz być asertywny?

Zostaw Komentarz » | pracowo | Otagowane: , , , | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Robisz kilka rzeczy jednocześnie? Może masz w sobie coś z Napoleona?

27/04/2009

Napoleon potrafił dyktować treść kilku listów równocześnie. Swoją drogą, ciekawe, jak radziłby sobie z dzisiejszą rzeczywistością…
Dzisiaj jadąc do pracy, stałam jak zwykle w gigantycznym korku i korzystając z okazji obserwowałam ludzi z sąsiednich samochodów. Młoda dziewczyna w yarisie cały czas rozmawiała przez komórkę, żywo gestykulując i przy okazji robiła poranny makijaż. Około 30-letni kierowca passata, stojący obok mnie, co chwilę brał na kolana laptopa i coś pisał, po czym, gdy trzeba było podjechać kilka metrów, nerwowo zrzucał go na siedzenie pasażera. Elegancka kobieta w sporym, terenowym samochodzie, która obserwowałam w lusterku, jadła kanapkę popijając kawą w kubku z popularnej kawiarni i segregowała papiery, które co chwilę zasłaniały jej postać niemalże fruwając pod dachem auta.
Ty też czasami robisz kilka rzeczy naraz (szczególnie rano)? Z czego to wynika?
W zdecydowanej większości przypadków z nieumiejętnego zarządzania czasem. Znałam to doskonale z codziennych zmagań mojej rodziny. Gdy dzwonił budzik – sygnalizujący porę pobudki młodszych dzieci, każdemu wydawało się, że jest jeszcze TYLE czasu, żeby się umyć, ubrać, wyjść z psem, zjeść i dojechać do szkoły – otóż nie! Połowę czasu dzieci poświęcały na leniwe ścielenie łóżek i mycie. Przy śniadaniu zaczynało się robić nerwowo i zwykle nie było już czasu na dokończenie posiłku (który jest najważniejszym w ciągu dnia!) bo trzeba było niemalże biegiem wychodzić z domu. Często kończyło się to niezabraniem książek lub zeszytów lub założeniem bluzki na lewą stronę. Nie trzeba chyba mówić o humorach domowników po takim początku dnia. Im więcej zamętu i chaosu towarzyszyło porannym czynnościom tym gorzej wyglądał cały dzień.

Znaleźliśmy na to sposób. Jaki? Bardzo prosty – nastawiamy budzik 15 minut wcześniej, dzieci przygotowują ubrania już poprzedniego dnia. Zrobiliśmy również specjalny grafik porannych spacerów z psem – ten, kto może najpóźniej wyjść z domu ma zaszczyt towarzyszyć Muffinowi w przechadzce po okolicy. Wystarczyło zaledwie kilka zmian, aby każdy z nas wychodził rano z domu zadowolony, uśmiechnięty i dobrze przygotowany – dzięki temu, czynności wykonywane później przychodziły nam łatwiej i byliśmy do nich lepiej nastawieni.
Czy Tobie również zdarza się z powodu tzw. braku czasu robić kilka rzeczy naraz lub rezygnować z ważnych czynności takich jak zjedzenie śniadania? Może masz swój sposób na uniknięcie tego typu stresujących sytuacji.

Zostaw Komentarz » | filozoficznie, pracowo | Otagowane: , , , , | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Idealny dzień na działanie jest dzisiaj!

20/04/2009

Powiedz, tak szczerze, jak często rezygnujesz ze zrobienia czegoś odkładając to na „lepsze czasy”? Czyli tak naprawdę „wieczne nigdy”. Najczęściej efektem takiego podejścia jest całkowita rezygnacja z działania lub przekładanie go do momentu, gdy zadanie musi być absolutnie „już” wykonane. Powoduje to stres i frustrację.
Pierwsza osobą, jaka pojawia mi się przed oczami, gdy myślę o ludziach czekających na cudowne zbiegi okoliczności jest moja siostra. Wielokrotnie, już w dzieciństwie, zamiast podjąć wyzwanie i spróbować realizować swoje marzenia, w obawie przed porażką poddawała się. Bardzo interesowała się gimnastyką artystyczną, oglądała filmy i czytała książki opowiadające o tym pięknym sporcie. Nigdy natomiast nie odważyła się pójść na zajęcia, które rodzice jej opłacili. Tak bardzo bała się konfrontacji własnych możliwości ze sportową rzeczywistością i jej wymaganiami, że nie zdecydowała się nawet na jedną lekcję.
Pamiętam jak chciała zrobić prawo jazdy. Rodzice obiecali, że będą jej pożyczać samochód (pamiętam, jak bardzo jej zazdrościłam). Najpierw godziny zajęć teoretycznych kolidowały jej z tańcem towarzyskim, na który chodziła, później nadwyrężyła sobie ścięgno w prawej nodze i zrezygnowała z jazd, ale tylko „na jakiś czas”. Gdy chciała do nich wrócić okazało się, że musi powtórzyć test teoretyczny zanim wyjedzie na miasto z L-ką na dachu. Od tego czasu minęło 21 lat(!!) przez, które zawsze znajdywała jakąś wymówkę – wyjazdy służbowe, problemy ze zdrowiem, inne wydatki itp. Dopiero teraz, gdy jej podejście uległo zmianie postanowiła mimo znacznie większej ilości przeszkód zrobić to, co już dawno powinna mieć za sobą. Jak jej się udało? Skorzystała ze sprawdzonej metody 5 kroków walki z prokrastynacją (czyli odkładaniem zrobienia rzeczy na później), której jednym z etapów jest stworzenie planu działania. Moja siostra również opracowała plan – dzieląc cały kurs na poszczególne etapy ( zajęcia teoretyczne, test teoretyczny, zajęcia praktyczne, test praktyczny itp.)
Ważne jest, aby w życiu nie czekać na sprzyjające warunki tylko samemu je stwarzać! Pamiętaj, że to, co przychodzi trudniej i wymaga więcej wysiłku daje tez znacznie więcej satysfakcji. Przecież chodzi o realizację Twoich marzeń!

Czy Tobie również zdarzyło się stracić szansę lub nie osiągnąć celu przez ciągłe oczekiwanie na lepsze czasy? Może udało Ci się przezwyciężyć tendencję do odkładania wykonania zadań? Pamiętasz, jakie były przyczyny takiego zachowania?

Zostaw Komentarz » | filozoficznie | Otagowane: , , , | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Gdyby tak doba miała 25 godzin!

20/04/2009

Czy istnieje sposób, żeby w jednym dniu zmieścić sprzątanie domu, odwiedziny znajomych, korepetycje córki i wizytę u weterynarza z psem? Dzisiaj przekonałam się, że jest to możliwe, ale wierz mi nie było lekko. Dlaczego? Przez brak planu! O ile zawsze staram się mieć przygotowany „harmonogram” dnia i wykonywać wszystko w odpowiedniej kolejności – aby nie tracić bez sensu czasu – tym razem spadło mi na głowę mnóstwo zajęć dosłownie w ostatnim momencie. Ale od początku.
Po nocnej ulewie okazało się, że starsza córka wychodząc wieczorem na imprezę zapomniała zamknąć okna – jej pokój oraz pokój syna obok dosłownie pływały. Zanim zdążyłam zabrać się za sprzątanie powodzi zadzwonił telefon – moim znajomi, poznani kilkanaście lat temu podczas jednego z zagranicznych szkoleń, w jakich miałam przyjemność uczestniczyć na początku swojej kariery zawodowej, przylatują do Warszawy i chętnie mnie odwiedzą (widujemy się średnio dwa razy do roku, dlatego nie pomyślałam nawet o rezygnacji z takiej szansy). No świetnie się zaczyna – pomyślałam i zaczęłam zastanawiać się, co przygotować na kolację i jednocześnie gdzie ja schowałam mopa. Gdy zeszłam na parter wpadłam na syna, który oświadczył mi, że MUSI jechać na 18 na korepetycje na drugą stronę miasta i oczywiście ja mam zostać jego szoferem. Lekko zaszokowana taką ilością informacji, wracałam na piętro z odnalezionym mopem i nagle usłyszałam znane mi dobrze, wywołujące ciarki na plecach dźwięki. To nasz pies – Muffin wymiotował na środku sypialni. Jest fanem mydła o zapachu czekoladowym moich córek i korzystając z otwartych drzwi łazienki – poczęstował się.
Cudownie! Czy może wydarzyć się coś jeszcze? Na szczęście to były wszystkie atrakcje, jakie mnie czekały. Wyobrażasz sobie siebie w tej sytuacji? Totalny chaos, mnóstwo rzeczy do zrobienia a czasu do wieczornego spotkania coraz mniej. Jak sobie poradziłam? Nie zgadniesz! Zostawiłam wszystko tak jak było i zamknęłam się na chwilę w gabinecie. Wyjęłam mój notes i zapisałam kolejno:

• zadzwonić do Marka (mój maż) żeby zawiózł syna na korepetycje na 18:00 i zrobił zakupy na kolację,
• wysłać Magdę (starsza córka) do weterynarza z Muffinem ,
• posprzątać „powódź”,
• przygotować kolację.

Tak też zrobiłam. Chcąc ze wszystkim zdążyć musiałam ustalić hierarchię oraz przekazać część obowiązków innym. Zdążyło Ci się coś podobnego? Jak udało Ci się wybrnąć z trudnej sytuacji „nie-do-ogarnięcia”?

Zostaw Komentarz » | rodzinnie | Otagowane: , , | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Mamo, tato wybaczcie – chcę żyć po swojemu!

06/04/2009

Znasz to uczucie? Ciągłe poczucie winy i „stawanie na głowie”, aby tylko spełnić oczekiwania najbliższych. Ten proces często zaczyna się już w szkole podstawowej. Uczysz się dla rodziców, żeby byli zadowoleni, dumni i usatysfakcjonowani Twoimi wynikami. Przy okazji – mogą pochwalić się znajomym. Każdą czwórkę przyjmujesz z kwaśną miną. Chciałbyś być dobry, najlepszy. Często nie jest to jednak możliwe – każdy z nas ma swoje indywidualne predyspozycje.
„Konikiem” mojego taty w kwestii moich wyników szkolnych był język polski. Ja tego przedmiotu nie znosiłam. Gdy chwaliłam się piątkami z matematyki lub biologii nie wzbudzało to w nim większego entuzjazmu. Gdy dostawałam czwórkę z wypracowania (co dla mnie samej było niesamowitym wyczynem i z czego byłam ogromnie dumna) pytał „czemu tak słabo?”. Powodowało to, że czułam się fatalnie, uważałam, że jestem mało zdolna, że nigdy nie uda mi się spełnić oczekiwań taty. W liceum historia ta miała swój ciąg dalszy. Zdając na studia „celowałam” oczywiście w kierunki humanistyczne. Na moje nieszczęście dostałam się na socjologię. Po dwóch miesiącach, zrozumiałam, że dłużej tego nie wytrzymam i że nie chcę tak żyć. Rzuciłam studia na Wydziale Filozofii i Socjologii, aby przygotować się do egzaminów na ekonomię. Chyba nie muszę mówić z jaką dezaprobatą spotkała się moja decyzja w domu. Tata przez cały rok był mocno niepocieszony, a wręcz oburzony. Ale czas robi swoje i pozwolił także mojemu tacie nabrać do sprawy dystansu. Gdy już odbierałam dyplom po skończeniu studiów, powiedział ze wzruszeniem w oczach, że jest ze mnie bardzo dumny. A ja? Cieszę się, że miałam siłę i odwagę zawalczyć o to, co było moim marzeniem.
Pamiętaj, że tylko od Ciebie zależy Twoje życie. Zanim zaczniesz narzekać najpierw zastanów się czy robisz to co rzeczywiście chcesz robić. Czy może nieustannie starasz się sprostać oczekiwaniom innych przez co popadasz we frustrację i przygnębienie.
Zdarzyła Ci się kiedyś sytuacja, kiedy musiałeś wybierać między aprobatą bliskich lub znajomych, a własnymi pragnieniami? Co wybrałeś i jaki był tego skutek?

Zostaw Komentarz » | rodzinnie | Otagowane: , , , | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Chciałbyś o sobie przeczytać?

05/04/2009
Tak? Nic prostszego! I nie mówię tu wcale o gazetach plotkarskich czy książkach biograficznych tylko o Twoim własnym pamiętniku! Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jakie duże znacznie dla wyznaczania i realizowania życiowych celów ma właśnie ta metoda. Bez względu na to czy wybierzesz pamiętnik, dziennik, czy pisanie listów (do siebie samego, lub do kogoś bliskiego – nie musisz ich oczywiście wysyłać, ważna jest forma) pozwoli Ci to nabrać niezbędnego dystansu. Wracając, co jakiś czas do zapisków sprzed kilku dni czy tygodni odkryjesz siebie całkiem na nowo – przeczytasz o uczuciach, pragnieniach i lękach, których możesz nie dopuszczać do „głosu” w codziennym życiu. W ten sposób określisz swoje prawdziwe cele i priorytety, przekonasz się, co Cię blokuje i czego potrzebujesz, by cieszyć się życiem. A wówczas – będziesz mógł przystąpić do działania.

Nigdy nie prowadziłeś pamiętnika? Nie wiesz jak zacząć list? Spokojnie. Po pierwsze na to nigdy nie jest za późno – moja znajoma dopiero teraz w wieku 55 lat za moją namową zaczęła pisać dziennik. Po drugie – nie przejmuj się formą, stylistyką i „atrakcyjnością” pisanego tekstu – to nie ma być dzieło literackie, ale Twoje myśli przelane na papier. Jeśli czytając je zauważysz wyraźny chaos to również jedna z informacji o Tobie.
Co jest podstawą powodzenia tej metody? – szczerość, szczerość i jeszcze raz szczerość. Nie udawaj przed sobą samym, nie graj – tylko od Ciebie zależy czy odkryjesz swoje marzenia, czy lepiej poznasz swoje prawdziwe „ja”.
Pamiętaj, że ta metoda nie tylko pozwoli określić Ci cele i sprawnie zarządzać czasem. Dzięki niej możesz odkryć prawdy o sobie, które naprawdę Cię zaskoczą a ich poznanie może mieć duży wpływ na Twoje dalsze życie. Dla przykładu opowiem Ci o mojej przyjaciółce. Kilka lat temu, gdy zmieniła pracę i spadło jej na głowę mnóstwo obowiązków zaczęła prowadzić dziennik – wypisując, co ma do zrobienia (zarówno w pracy jak i w domu). Później w dzienniku zaczęła opisywać swoje uczucia, stał się on bardziej pamiętnikiem. Pewnego wieczora zadzwoniła do mnie i powiedziała, że właśnie czyta swoje zapiski i zdała sobie sprawę, że od wielu miesięcy nic ją nie łączy z mężczyzną „jej życia” (jak jej się dotąd wydawało). Żyli obok siebie, ale nie razem – dopiero analiza kilku ostatnich tygodni uświadomiła jej jak bardzo są sobie „obcy”. Zrozumiała też, że właśnie ta dziwna sytuacja w domu powodowała, że czuła się ciągle przygnębiona, zmęczona, miała niskie poczucie własnej wartości. Po jakimś czasie od tej rozmowy rozstali się. Ostatnio powiedziała mi, że to była jedna z najlepszych decyzji w jej życiu.
A czy Ty prowadzisz pamiętnik? Czy udało Ci się dzięki przelaniu uczuć i planów na papier coś zmienić w swoim życiu?

Zostaw Komentarz » | narzędzia | Otagowane: , , | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Tik tak – czas nie czeka!

31/03/2009

Zabiegany, zajęty swoimi bardzo pilnymi sprawami (jak zdecydowana większość znanych mi osób) często nawet nie zauważasz jak wiele cennych dni, tygodni a nawet miesięcy tracisz na wykonywaniu czynności nieprzybliżających Cię do Twoich życiowych celów nawet o milimetr – sama doskonale znam ten stan. Są ludzie (być może myślisz podobnie jak oni), którzy powodów swoich niepowodzeń dopatrują się w złośliwości losu. Owszem nie zawsze masz wpływ na okoliczności – jednak to od Ciebie zależy jak do nich podejdziesz i czy je wykorzystasz na swoją korzyść ( a jestem pewna, że chcesz i potrafisz wziąć sprawy w swoje ręce). Dostałeś propozycję wyjazdu na zagraniczne szkolenie, ale rezygnujesz, bo „nie zdążysz napisać zaległego raportu”. Pamiętaj to od Ciebie zależy czy osiągniesz sukces, dlatego musisz nauczyć się określać swoje cele i konsekwentnie dążyć do ich realizacji. Co Ci w tym pomoże? – odpowiednie gospodarowanie swoim czasem!

Jako małej dziewczynce wydawało mi się, że mam go jeszcze mnóstwo – na lekcjach często mi się potwornie dłużył, jako studentce – że podejrzanie szybko zaczyna uciekać (szczególnie przed egzaminami), jako dojrzałej kobiecie – że nie czeka i tylko od mnie zależy jak go wykorzystam. O kim (a raczej, o czym) mówię? O czasie. Na początku mojej drogi zawodowej zdarzało mi się (jestem pewna, że Tobie również) marzyć o tym, aby nagle stanęły zegary i w końcu udałoby mi się zrobić wszystko, co powinnam w wyznaczonym terminie – spotkania, raporty, telefony. A przecież życie poza pracą jest równie absorbujące. Wydawało mi się, że zbyt wiele biorę na siebie, że pewnych spraw po prostu nie da się połączyć i osiągnąć – przez to często rezygnowałam ze swoich pragnień i marzeń z góry umieszczając je w przegródce „nieosiągalne”. Jak tu myśleć o wyjeździe na safari, który trzeba planować już kilka miesięcy wcześniej, kiedy ja nie byłam w stanie zarezerwować noclegów w Łebie wcześniej niż dzień przed wyjazdem. Dlaczego o tym mówię? Żeby uświadomić Ci, że nikt nie rodzi się z cudowną i jakże pożądana umiejętnością zarządzania czasem, ale każdy ( tak jak ja) może się jej nauczyć! Co jest niezbędne? Konsekwencja i pewność, że tego właśnie chcesz.
A Ty – czy zatrzymałbyś zegar? Na co najbardziej brakuje Ci czasu? Może czujesz, że przez nieumiejętne nim zarządzanie straciłeś niepowtarzalną szansę w życiu zawodowym lub prywatnym? Nawet jeśli odpowiedź brzmi „TAK” – to nie poddawaj się. „Przegapionej” szansy żal, ale przecież będą następne. Ważne byś był na te kolejne już przygotowany. Upewnij się, że wiesz czego naprawdę chcesz i na czym Ci zależy. A potem – konsekwentnie podążaj w tym kierunku. Będziesz zaskoczony jak wiele możesz zdziałać i osiągnąć!

Zostaw Komentarz » | filozoficznie | Otagowane: , | Bezpośredni odnośnik
Opublikował/a Pola Polańska

Następne wpisy »